Wavepunch.nl
Webblog van Marjolijn Timpers en Willem Baarslag
Abonneren
  • Abonneer je voor nieuwe artikelen op dit blog!
Ervaringen

 

Het omdenken is ons te vermoeiend gebleken. Na bijna 7 weken van huis schieten er wel gedachten door je hoofd, maar je hebt niet zoveel zin er iets mee te doen. De indrukken die wij hier opdoen zijn ook veel te sterk. Omdenken gaan we dus niet doen. Wel willen we bijzondere ervaringen delen over wat we zoal aantreffen.

Weetjes 2

Toen we in Rovaniemi  waren zagen we verschillende straaljagers door de lucht denderen, loopings etc. wij dachten in een vliegtuigshow te zijn beland. Een Fin sprak ons aan en vertelde dat het een samenwerkingsproject was van verschillende landen, Nederland, Noorwegen, Amerika, Duitsland en Finland. Het was dan ook geen show. Zo dicht bij de Russische grens  waren het oefeningen en deze waren vooral bedoeld om Rusland te imponeren. Het  was een directe uiting van de toegenomen spanning tussen Rusland en de NAVO  als gevolg van de annexatie van de Krim. Eigenlijk zie je op dat moment de kinderlijke manier waarop er met spierballenvertoon uiting wordt gegeven aan de tegenstellingen die er  zijn. Eigenlijk is het te gek voor woorden.

In Scandinavië, en dan vooral in Finland zien de afbeeldingen van mensen op de verkeersborden er zo lief en vriendelijk en ouderwets uit. Veel menselijker dan in Nederland. Als je het bord voor wandelaars ziet is er geen haar op je hoofd die zo’n aardige vader met z’n zoontje aan de hand, zou willen omver rijden. Ooit hebben de borden er bij ons ook uitgezien. Is dat het beeld van de verharding van de maatschappij of heeft wetenschappelijk onderzoek uitgewezen dat op de Nederlandse manier de boodschap beter overkomt? Wij gaan voor de Finse borden.

Wij reden een geweldige route van Zweden naar Noorwegen, allemaal oh’ss en ahh’ss en natuurlijk veel rendieren. Ergens op een picknickplekje kwamen we in gesprek met een wat oudere heer die alleen op reis was met zijn caravan. Hij vertelde dat hij met zijn vrouw vele  jaren naar Noorwegen ging. Ineens schoot hij helemaal vol en vertelde dat zijn vrouw afgelopen oktober  was overleden. Het was in een minuut, nee in 30 seconden gebeurt. Bijna een minuut heeft hij niet kunnen praten maar vertelde toen dat weer ging  dat hij toch de reis ging maken zoals ze het samen hadden uitgestippeld. Na nog even gepraat te hebben ging hij de caravan in, hij ging even wat limonade drinken want hij was vergeten koffie te zetten (ws deed zijn vrouw dat altijd). We waren zo onder de indruk van het verhaal dat we de eerste uren in stilte en in gedachten gereden hebben. En nog denken we er regelmatig aan en zeggen dan tegen elkaar dat wij eigenlijk die man op de koffie hadden moeten vragen. Waarom ………………

Hoe verder we naar beneden reizen, des te vroeger wordt het donker. We raken steeds verder van de Midzomernacht. Ik vond het heerlijk dat het niet donker werd en ik moet er nu ook erg aan wennen dat het om 22.30 uur donker wordt. Ik heb heimwee naar Lapland. Het licht, de rust, die gekke ruige natuur.

Ik  mis de toendra’s in het uiterste noorden.  ze zijn waarschijnlijk niet zo uitgestrekt  in vergelijking met de Russische. Maar toch …… eindeloze vlaktes, omzoomd door bergen. Kaal, woest. Bruin, hier en daar de polletjes hele kleine roze bloemetjes, dunne, gebogen  berkjes van nauwelijks een meter hoog. De berkjes kunnen al heel oud zijn, maar door de vorst in de grond kunnen de wortels niet verder groeien.  De grond is zompig en moerassig door het smeltwater. Hier en daar lag er nog wat sneeuw. Doorgaans schijnt er niet veel sneeuw te vallen, maar het is er wel extreem koud. Er is weinig verkeer en weinig bewoning, hier en daar een kleinschalig ski-resort tegen de bergen.

Wat meer naar het zuiden in Lapland zijn we heel veel trollenfamilies tegen gekomen. Pollen dood, geel,gras dat wapperde door de wind, met bovenop de kruin een klein groen, net nieuw polletje gras. Sommige polen waren wel 75 cm hoog met daarom heen kleinere. Iedere keer weer zo grappig om te zien.

De andere keren dat we in Noorwegen waren, was het altijd in juni, weinig toerisme. Toen we bij het fjordengebied kwamen in juli, was het vreselijk druk. Vonden wij dan. Veel te veel touringcars afgeladen met Chinezen,maar ook Nederlanders. Te veel camperaars. De mogelijkheden om wild te kamperen zijn in vergelijking met andere jaren ook afgenomen. Je komt steeds meer weggetjes tegen waar een ketting voor gespannen is. Jammer, maar hadden wij ook maar niet zo enthousiast moeten zijn tegen iedereen, de halve wereld wil er nu dus ook naar toe. Een tip voor Scandinavië gangers, ga als je de echte ruimte van het land wil voelen niet in het hoogseizoen. Eind mei, juni zijn prima maanden evenals de tweede helft van augustus en september.

Weetjes

Onze camper is weliswaar niet heel groot, maar voor ons groot genoeg. Maar soms zie je van die enorme grote campers. We stonden op de camping bij Rovaniemie, er kwam zo’n grote naast ons staan. Die meneer opende achter een luik, we zagen het voorwiel van een Smartje. Hij kon hem zo in de camper rijden. Met moeite zou  1 wiel van mijn Smart in onze camper geduwd kunnen worden.

Boven in Finland stonden we op een kleine camping. Bij Feodor, een rus. Een beetje smoezelig mannetje. Bij alles wat we  zeiden of vroegen zei hij :”jo, jo”. Hij sprak geen woord engels en hij begreep dus niets.  Op een gegeven moment gaf hij aan dat hij de sauna wel aan wilde zetten voor ons en dan konden we koelen in het meertje, een sprintje van een meter of 20. Nou, :”no,no”. Dus   ’s avonds kwamen er allerlei beetje vreemde bezoekers naar het café wat bij de camping hoorde. Op een gegeven moment wilde ik gaan douchen, bleek dat de sauna volop loeide en de douche stond in de open ruimte ervoor. En ramen zonder gordijnen aan alle kanten. Ik terug naar de camper en ik zei tegen Willem dat ik dat toch wel een beetje griezelig vond. Willem lachte me uit. Nou, dus toch maar weer terug naar de douche. Uitkleden, douchen, aankleden kan soms heel snel. Gelukkig maakte er niemand gebruik van de sauna. Een uurtje later zag ik 2 dikke dames naar de sauna gaan. Ik zei tegen Willem dat de douche vrij was, dat ik de laatste had zien weggaan. Och jammer, Willem wilde pas later op de avond!!

Toen we bij Pim en Roos waren in Zweden, gingen Roos en ik een stukje lopen. Na een poosje kwamen we een groepje rendieren tegen. Ik kon er heel dicht bij komen om een foto te maken. In het noorden van Scandinavië zijn wij misschien wel een paar honderd tegen gekomen. Elanden zie je niet veel, ik denk dat wij er een stuk of 8/9 gezien hebben. Elanden zijn schuwe beesten

24 juni stonden aan een haventje bij een pension. Toen we vroegen of we er konden blijven staan, was dit prima, als we er geen bezwaar tegen hadden  dat er ’s avonds een groot kampvuur werd gemaakt, want het was een feestdag.  Nou, dat leek ons alleen maar gezellig. Er kwamen steeds meer mensen, sommigen gingen naar het restaurant, anderen gingen naar de bbq plek. Ondertussen had ik al opgezocht dat in Noorwegen de  Middernachtzon werd gevierd met grote kampvuren. Wij zaten er helemaal klaar voor, kom maar op met het feest!  Komt de eigenaar op een gegeven moment met  een grote gasbrander, steekt  het vuur aan en loopt weg! En er kwam helemaal niemand om er omheen te dansen, of er bij te gaan drinken, of wat meer, wat wij ook maar verwacht hadden. Raarrrrr.

Roma

Deze vakantie iets meegemaakt wat me enorm bezig houdt.  

We stonden op een camping, ik was een handwasje aan het doen.  Naast me stond een Roma jongen van een jaar of 10 flessen water te vullen. Het ging mis, het water spatte alle kanten op en de jongen werd nat. Hij keek me met van die grote bruine schrikogen aan, ik moest lachen, hij ook. Elk in eigen taal zeiden we wat tegen elkaar en giebelden nog een beetje na.

’s Avonds gingen Willem en ik nog een eindje wandelen. Aan de rand van de camping stonden een aantal Roma volwassenen en kinderen. Ze hadden een vuur gemaakt om zich warm te houden en de kinderen waren aan het spelen. Er stonden 3 hele kleine krakkemikkige tentjes, met een plastic zeiltje er over heen. We liepen er langs en zeiden tegen elkaar; “bah, hier ook al”. In Nederland kennen we dit niet zo, we hebben het wel in Bulgarije gezien. Roma leven niet alleen aan de rand van de camping, maar ook aan de rand van de  samenleving.

’s Nachts lagen wij lekker warm en droog in ons campertje en het begon hard te regenen. Ik werd er wakker van en moest de hele tijd aan die kinderen denken, met name aan die jongen.

De volgende dag kwam de strooiwagen zout strooien omdat de ondergrond nog bevroren was en de regen anders zou gaan opvriezen.

Wat een leven. Niet naar school, bedelen bij de supermarkt, slapen op koude grond en in een lekke tent. En niet beter weten dat je wordt geminacht door de hele maatschappij. Wat is dan je toekomst?

Een gigantisch ingewikkeld probleem. De Roma’s willen zich niet conformeren aan  de regels van de samenleving, houden zich niet aan de meest basale regels, vertonen veel (licht) crimineel gedrag. Kinderen worden niet naar school gestuurd en ontwikkelen zich dan ook niet. Zeker voor de kinderen. Als zij zich wel willen ontwikkelen wordt dit door de eigen gemeenschap tegen gehouden. Nu met het openen van de grenzen in Europa zien we dat de Roma en Sinti groepen zich verspreiden over de andere Europese landen.

In Nederland hebben we met een zekere mate van succes de zogenaamde “Woonwagen bewoners” verdund in de samenleving. Het aantal plaatsen dat zij krijgen is aan een maximum gebonden zodat de groep niet te groot kan worden. Vervolgens komt het dan op handhaven aan, iets wat alle Europese landen in gezamenlijkheid moeten doen.