Wavepunch.nl
Webblog van Marjolijn Timpers en Willem Baarslag
Abonneren
  • Abonneer je voor nieuwe artikelen op dit blog!
Onze camper

De vierde week

Nou die hogere temperaturen…..laat maar zitten. Die hebben we de afgelopen week echt niet gehad. Het was minstens zo koud als de afgelopen week. We hebben deze week Jokkmokk bezocht. Wat betreft de cultuur staat hier alles in het teken van de Samen. In Jokkmokk staat een grote zuil met daarop de landen die ILO 169 hebben geratificeerd. ILO 169 gaat over de erkenning van inheemse volkeren als de Samen, maar ook de Inuit en Indianen. Bijzonder is wel dat Nederland als één van de eerste landen dit verdrag heeft erkend. Finland en Zweden hebben dat nog niet gedaan. Het verdrag behandeld het recht op het hebben van een eigen cultuur en taal. Ook in Jokkmokk een uitgebreid Samen museum. We zijn er niet naar binnen gegaan om nog meer rendierhuiden, messen e.d. te bekijken. Het is als in Nederland. Als je in het Friesmuseum bent geweest weet je ook dat het gewoon Hollanders zijn maar dan net even anders.

De reis naar de Vildmarksvägen gaat voor een groot gedeelte over de E45. Dit is de weg die door het westen van Zweden van noord naar zuid loopt. Deze weg is nog rustiger dan de E10 die langs de Bortnische golf loopt. Uitgebreide bossen doorsneden door rivieren. Toen we in Finland in het Arktikum waren was daar een conferentie aan de gang over bosbouw. Er werd een onderzoek gepresenteerd over de beste manier van bosbeheer. Hier in Zweden wordt de methode van de Verschroeide Aarde toegepast. Grote percelen compleet verwoest, alles overhoop getrokken. In Finland worden de bossen meer gedund. Het enige wat je veel ziet rijden zijn dan ook grote vrachtwagens met bomen die voor verwerking worden weggebracht.

De reis is zeker niet saai. In de avond vinden we makkelijk een mooi plekje waar je vrij kunt gaan staan. Door het zonnepaneel op de camper zijn we eigenlijk nergens van afhankelijk. Aan een grote open plek midden in het bos kijk ik m’n eerste film. American Sniper. Boeiende film. Veel locale wegen in het binnenland van Zweden zijn grintwegen met een lemen ondergrond. 7 maanden per jaar ligt er sneeuw en maakt het überhaupt niet uit wat er dan onder ligt. De wegen zijn goed te berijden. In de camper rammelt alleen zoveel. Na een paar uur rijden op zo´n weg ben je doodmoe. Ik denk dat we ondertussen ruim 100 km grindweg hebben gereden.

We hebben op de reis naar beneden een erg goede camping bezocht in Lövliden. Kolgården Stugby och camping is een kleine camping met bijzonder goede voorzieningen. Twee sauna´s op steigers direct aan het meer. Een bbq-plaats in een tipi, en een toiletgebouw om door een ringetje te halen. En hout voor kampvuurtjes zoveel als je maar nodig hebt. Vanaf deze camping rijden we door Vilhelmina naar Strömsund. Hier nemen we weg 342 het begin van de Wildernisroute (Vildmarksvägen). De route is onlangs als toeristisch item opgenomen in de verschillende gidsen. Het is een mooie route van 335 km die je door het woeste Zweden leidt. In het gebied dat omsloten wordt leven de meeste wilde dieren als bruine beer, wolf, veelvraat en eland. Het eerste dat wij tegenkomen is een vos en een ree. De beren en wolven zien we niet. Wel een prachtige elandmoeder met jong. De Stekenjokk bereik je via de hoogst gelegen weg in Zweden. Op een hoogte van 856 ligt nog meer dan 3 meter sneeuw. Hier is in 2007 de laagste temperatuur van Zweden gemeten -53˚. Wat ook zeker de moeite waard is is het kerkje in Viken. 500 meter uiten het dorp, aan de rand van het meer vonden wij dit prachtiche kerkje. Zie het fotoalbum.

 

Afgelopen week hebben we Pim en Rosemarijn getroffen. Komende week zullen we een enkele dagen samen doorbrengen alvorens naar Noorwegen door te reizen. We hebben nu na  vier weken ruim 6000 km gereden en zijn het nog lang niet zat.